Buiten ziet de wereld eruit als een sprookje. Ik kan daar enorm van genieten. Die mooie, winterwitte wereld die schittert in de winterzon. Sneeuwpret is genieten, meestal voor even, maar wel met volle teugen. Eigenlijk hou ik best van sneeuw. En van de kou heb ik weinig last. Wel van het vooruitzicht van glibberende stoepen en straten. En dat maakt dat ik als het even kan binnen blijf... 

Als kind had ik daar minder last van. Tijdens een van de winters was de sneeuw naar de rand van de stoep geschept. Samen met mijn broer en zus maakten we een glijbaan voor het raam. Tot mijn opa langsliep en al zwaaiend plotseling uit beeld verdween. Ik dacht dat we niet meer bijkwamen van de lach. Maar mijn moeder vond het een stuk minder grappig. Ze kon er niet om lachen, omdat het ook minder goed af had kunnen lopen. Dat betekende het einde van de glijbaan. Best een beetje jammer, toch?

Op de vliet voor ons huis ligt een klein vliesje ijs en kleine jongens gooien er sneeuwballen op. Scholieren fietsen dapper door de half gesmolten sneeuw. Een waaghals rijdt langs ons huis met een van zijn handen in zijn zak. Ook met sneeuw gaat het leven voor sommigen van ons gewoon door 😉.

Ik herinner me de keer dat we onze dochtertjes voor het eerst mee namen op de slee. Dat uitje duurde niet zo lang. Stevig ingepakt met dikke jasjes, mutsjes en dasjes zaten ze met hun armpjes wijduit gespreid op de nieuw aangeschafte slee. Die eerste kennismaking met sneeuw en kou was geen succes. 

Later lag dat wel anders. Samen sleeden ze om de beurt van de dijk in het kleine dorpje waar we in hun jeugd woonden. Na een onverwachte knal gleed de slee met de jongste dochter regelrecht de sloot in. Dat was natuurlijk even schrikken. Maar dat warme bad erna bracht haar weer op temperatuur waarna het feest opnieuw begon 😉.